Ik parkeerde met mijn vrouw op het terrein van de Plus-supermarkt in Almere. Het was spitsuur met kinderen die uit de nabije school kwamen. Ik parkeerde onze Fiat 500 tussen twee forse SUVs: het was passen en meten, maar het lukte. We hadden aan beide zijden voldoende ruimte om uit de stappen. Mijn vrouw stapte rechts uit. Ze is voorzichtig want ze had net haar rijbewijs gehaald, kende alle regels nog en is slank genoeg om uit de auto te komen zonder met de portier de zwarte SUV naast haar te raken. Ik ben wat corpulenter en heb grove schoenen aan. Ik loop het risico om de andere SUV te raken met mijn portier, maar ook mij lukte het net om schadevrij uit de auto te komen. In de rechter, zwarte SUV zagen we een wachtend kind op de passagiersstoel zitten, ogenschijnlijk op een telefoonschermpje loerend.
We gingen flessen weggooien, statiegeldflessen inleveren en de supermarkt in om inkopen voor een week in te slaan. Met een supermarktkarretje vol met vier tassen boodschappen (à 135 euri) liepen we terug naar de auto. Terwijl we de boodschappen stonden in te laden, kwam er een goedgeklede vrouw uit de zwarte SUV rechts van ons op ons aflopen.
“U heeft net bij het uitstappen schade gemaakt aan mijn auto.”
“Dat denk ik niet,” zei mijn vrouw.
“Mijn kind in de auto hoorde en voelde dat jullie portier tegen onze auto kwam.”
“Ik ben heel voorzichtig uitgestapt. Ik hou mijn hand altijd om de portier om geen andere auto te raken.”
“Ik heb schade,” zei de vrouw.
“Waar dan?” vroeg ik: “Ik zie niets.”
“Hier,” wees de vrouw langs de zijkant van haar auto.
Mijn vrouw keek beter en zei: “Oh, nu zie ik het: een deukje en een kras.”
Ik zag het nu ook, maar de kras was wit.
“Dat is geen kras van onze deur,” zei ik: “Onze auto is niet wit, maar zwart.”
“Die witte kleur is omdat de lak is beschadigd. Onder het zwart zit wit.”
“Oh jee,” begon mijn vrouw te jammeren.
“Laten we even de proef op de som nemen,” zei ik, en opende mijn rechter portier.
Immers, als mijn portier ook schade had en open ging tegen haar kras, dan hadden we een probleem.
“Aan onze portier zit geen schade,” zei ik: “Laat me de portier even helemaal open doen.”
Mijn portier raakte bij lange na niet de schade aan de zwarte SUV: er zat minstens 50 centimeter afstand tussen.
“Ik kan de portier nog iets verder open doen; dan raak ik bijna de SUV,” zei ik.
De keurige mevrouw leek ineens nerveus te worden: “Nee, nee, doe maar liever niet.”
“De schade kan niet van ons komen,” zei ik nog vergoelijkend.
“Nee, dat zal dan wel niet,” zei de vrouw en maakte aanstalten om te vertrekken.
“Sorry,” riep mijn vrouw.
Hmm, waarom zouden wij spijt hebben van iets dat we niet gedaan hadden?
“Nee, sorry is niet nodig natuurlijk,” riep de vrouw nog.
Ze startte snel de auto en reed geruisloos weg: mooie electrische SUV, hoor.
Pas achteraf denk ik dat het een scam was:
Parkeer je auto, die al schade heeft, op een grote parkeerplaats. Laat je kind
achter in de auto, en ga ergens op de uitkijk staan. Wacht tot er een (ouder)
echtpaar naast je parkeert. Wacht tot het echtpaar terugkomt van boodschappen en
confronteer hen. Beweer dat het kind in de auto een bons van de portier heeft
gehoord en gevoeld. Het kind blijft in de auto zitten en bemoeit zich verder
nergens mee. Als de slachtoffers schrikken: vraag om geld of probeer de
verzekering op te lichten. Of: maak dat je weg komt als de slachtoffers de truc
doorhebben.
Wees gewaarschuwd, mensen. Niet alle oplichting is AI tegenwoordig.
